Έκκληση για αυτοσυγκράτηση, υπευθυνότητα και σεβασμό απηύθυνε η υπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού, Σοφία Ζαχαράκη, με αφορμή το τραγικό περιστατικό με τις δύο μαθήτριες στην Ηλιούπολη.
Η κ. Ζαχαράκη, σε ανάρτησή της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τόνισε ότι το υπουργείο Παιδείας οφείλει να αντιμετωπίζει τα παιδιά όχι μόνο ως μαθητές, αλλά ως νέους ανθρώπους με ανάγκες, συναισθήματα και ευαισθησίες, επισημαίνοντας την ανάγκη για ένα σχολείο που καλλιεργεί τον σεβασμό, την αποδοχή και την ουσιαστική στήριξη.
Παράλληλα, σημείωσε ότι είδε «με οργή και απογοήτευση μια τραγωδία με θύματα παιδιά να γίνεται θέαμα χωρίς συναίσθηση ευθύνης», υπογραμμίζοντας πως δεν είναι η στιγμή για βιαστικά συμπεράσματα ή εύκολες αναλύσεις.
Όπως ανέφερε, το περιστατικό αποτελεί ακόμη μία υπενθύμιση ότι πολλά παιδιά δίνουν καθημερινά «σιωπηλές μάχες», οι οποίες δεν γίνονται πάντα αντιληπτές από τους ενήλικες. Για τον λόγο αυτό, όπως είπε, απαιτείται περισσότερη παρουσία, ουσιαστική ακρόαση και ενίσχυση σχέσεων εμπιστοσύνης μέσα και έξω από το σχολείο.
Η υπουργός Παιδείας υπογράμμισε επίσης την ανάγκη ενίσχυσης των δομών ψυχοκοινωνικής υποστήριξης, της παρουσίας ειδικών στα σχολεία, καθώς και των δράσεων πρόληψης και ενημέρωσης, ώστε «κανένα παιδί να μη νιώθει αόρατο ή μόνο».
«Έχουμε όλοι χρέος – Πολιτεία, Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, κοινωνία – να δείξουμε αυτοσυγκράτηση και υπευθυνότητα», σημείωσε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι απαιτείται σεβασμός προς τα παιδιά και τις οικογένειές τους, αλλά και προσοχή στον δημόσιο λόγο.
Η κ. Ζαχαράκη κατέληξε τονίζοντας: «Ας είμαστε πιο προσεκτικοί με τις λέξεις μας. Πιο διαθέσιμοι να ακούσουμε. Πιο κοντά στα παιδιά μας. Κανένα παιδί δεν πρέπει να αισθάνεται μόνο του».
Σοφία Ζαχαράκη: Ολόκληρη η ανάρτηση για την τραγωδία στην Ηλιούπολη
«Συνειδητά διάλεξα να σιωπήσω τις πρώτες ώρες αλλά είδα δυστυχώς με οργή και απογοήτευση μια τραγωδία με θύματα παιδιά να γίνεται θέαμα χωρίς συναίσθηση ευθύνης.
Στεκόμαστε με βαθιά θλίψη απέναντι σε ένα γεγονός που μας συγκλονίζει ως γονείς, ως εκπαιδευτικούς, ως κοινωνία.
Πριν από οτιδήποτε άλλο, οφείλουμε να σταθούμε με απόλυτο σεβασμό απέναντι στα ίδια τα παιδιά, στις οικογένειές τους, στους φίλους τους και στους ανθρώπους που βιώνουν αυτόν τον πόνο. Δεν είναι στιγμή για βιαστικά συμπεράσματα ή εύκολες αναλύσεις.
Είναι όμως μια ακόμη υπενθύμιση ότι πολλά παιδιά γύρω μας δίνουν καθημερινά σιωπηλές μάχες, που οι μεγάλοι δεν βλέπουμε πάντα εγκαίρως.
Γι’ αυτό χρειάζεται να είμαστε περισσότερο παρόντες. Να ακούμε ουσιαστικά. Να παρατηρούμε περισσότερο. Να δημιουργούμε σχέσεις εμπιστοσύνης και ασφάλειας, ώστε κάθε παιδί να αισθάνεται ότι έχει χώρο να μιλήσει και ανθρώπους να το στηρίξουν.
Ως Υπουργείο Παιδείας, έχουμε χρέος να βλέπουμε τα παιδιά όχι μόνο ως μαθητές, αλλά πρωτίστως ως νέους ανθρώπους με ανάγκες, αγωνίες, συναισθήματα και ευαισθησίες. Χρέος μας είναι να ενισχύουμε καθημερινά ένα σχολικό περιβάλλον που καλλιεργεί τον σεβασμό, την αποδοχή και την ουσιαστική στήριξη των παιδιών.
Παράλληλα, οφείλουμε να ενισχύουμε σταθερά τις δομές ψυχοκοινωνικής υποστήριξης, την παρουσία ειδικών στα σχολεία και τις πρωτοβουλίες ενημέρωσης και πρόληψης, ώστε κανένα παιδί να μη νιώθει αόρατο ή μόνο. Αυτή είναι μια ευθύνη που δεν ανήκει μόνο στο σχολείο ή στην οικογένεια.
Είναι ευθύνη όλων μας. Της Πολιτείας, της εκπαιδευτικής κοινότητας, των μέσων ενημέρωσης, της κοινωνίας συνολικά.
Έχουμε όλοι χρέος – Πολιτεία, Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, κοινωνία – να δείξουμε αυτοσυγκράτηση και υπευθυνότητα.
Να σεβαστούμε τα δύο παιδιά και τον πόνο των οικογενειών τους, αλλά και τον αγώνα που δίνουν αυτή την περίοδο χιλιάδες μαθητές και μαθήτριες.
Ας είμαστε πιο προσεκτικοί με τις λέξεις μας. Πιο διαθέσιμοι να ακούσουμε. Πιο κοντά στα παιδιά μας. Κανένα παιδί δεν πρέπει να αισθάνεται μόνο του».
